SLIKA

Nikola Rausavljević, rođen 8. juna 1991. u Karlovcu, Hrvatska. Za vreme „Oluje“dolazi u Šabac, gde završava osnovnu i srednju školu.

Diplomirao na Odseku za srpsku književnost i jezik na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu. Zaposlen na Prvom programu radija Radio-televizije Vojvodina. Jedan je od osnivača i član recitatorske družine „Među nama“ koja od 2011. godine pravi večeri poezije u Novom Sadu i okolini. Takođe, jedan od organizatora Novosadskog festivala knjige – Nofek.

Sa Milanom Ćosićem, u izdanju Brankovog kola, objavio je knjigu pesama ,,Kad uhvatim tišinu“ za koju je nagrađen nagradom Stražilovo 2017. godine. Dobitnik je i nagrade Sremskokarlovački pesnički brodovi. Oblasti interesovanja: poezija, govorništvo.

Slika

Kroz njene parkove prolazim,
nose me vetrovi put sivog neba,
gubim se, nestajem, odlazim
izvan granica njenog postojanja.
Kroz kišne dane plovim,
oblaci kriju zborano čelo,
k’o vreo dah na hladnom vetru
gubi se sve što se znalo, živelo i htelo.
Kriva sam lomio ogledala,
pa sve želje od mene odlaze,
u inat sve sam kiše popio
da joj ne kvase obraze.

A ona,
ona je imala potrebu za crvenim kaputom,
za slikom nekog starog slikara sa severa,
za kišom prepunom neizrecivih želja.
Ona je maštala
o toj kiši koja donosi mir
i odnosi učmalost postojanja bez ljubavi.
Njeni su pogledi bili setni,
ponekad sretni, večito sneni.
Njeno je nebo bilo boje raspuklog nara.
Njene su ruke nosile dah severa
i šapat vozova,
a koraci nisu poznavali granice
između planine i ravnice
vođeni krivim putevima
do stare, žute železnice.
Njeni su osmesi budili proleće,
stavljali pečat besmrtnosti na jedno stoleće
i potajno ispisivali sudbine na točku sreće.

Sve ostalo stalo je u raspon
između jednog kišobrana i jedne bare,
pod jedan kaput, na jednom platnu
uokvirenom ljubavlju.

Autor: Nikola Rausavljević

Komentari su zatvoreni.